Redif divan şiirinin en sevdiği bir Kafiye tarzıdır. Kafiyenin bütünleyicisi ve zen­ginleştiricisi olarak ona çok yer verilmiş­tir. Redif, simetrik tekerrürü ile şiiri belirli bir kavram veya bir konu etrafında toplayan, bir atmosfer yaratan mihver olmuştur. Ustaca kullanıldığında şiiri bir atmosfer içine alır, onu bir dizi çağrışı­ma açar. Redifin matla'dan itibaren pe­şinden getirdikleri ve manzumenin de­vamı boyunca üst üste hazırladığı sürp­rizler ile kendisine mahsus bir zevk ya­ratır. Çok defa şiirde belirli bir duygu ve düşünceye zemin hazırlayan redif ona "yek-âhenk" diye vasıflandırılan konu bütünlüğü kazandırır. Hâkim olunmak yerine onun esareti altına girilip peşin­den sürüklenildiğinde ise manzume her telden çalan bir mâna dağınıklığı içine girer. Redif hece ve ek sınırını aşarak birçok şiirde başlı başına kelime ve çe­şitli gramer unsurlarını içine alan ibare çapına yükselmektedir.

Kafiyeyi redifle daha zengin ve cazip kılmak isteyen divan şairi yeni ve gös­terişli redifler bulmaya dikkat eder. Sa­zan da bir nazire bahis konusu ise ora­daki redifi nazire yapılan şairinkinden çok daha farklı ve üstün surette kulla­narak şahsiyetini ortaya koyar. Bulunan orijinal bir redif ona nazire yazacakları mtihana çağırış, zamanın şairlerine bir evi meydan okuyuştur.

Redifler çok defa divan şiirinin. Türk­eler'in ifade imkânlarını, söyleyiş husu­yetlerini denediği ve ana dilde kendi­ni bulduğu bir tarafıdır. Şiirlerin baş­taraflannda rastlanmayan fiil çekimle­rini, atmosfer yaratıcı zaman sigalar­ını, deyimler ve cümlecikleri sergile­n redifler, esas çoğunluğu ile Fars şi­irinden tercüme ve nakil olmak bir taraf­a, bilâkis orada mukabilleri veya ben­zerleri bulunmamaları yönünden ayrıca orijanillik gösterirler, Divan şiirinin redif­leri Arapça ve Farsça kelimelerden çok Türk dilinin malzemesi üzerine kurul­muştur. 

Redif divan şairinin üzerinde dikkatle çalıştığı, getirdiği imkânları değerlendird­iği bir zemin olmuştur. Manzumeye hüviyet kazandıran redifler aynı za­da şiirin ismi yerine geçmiş, ona damgasını vurduğu ölçüde "su kasidesi", “eyler gazeli" gibi birer ad vermiştir.

Redif divan şiirinin yerli olduğu, baş­ka deyişle yerliyi en iyi bulduğu bir cephesid­ir. Ana dilin öz lugatından gelenler bir yana memleket coğrafyasından bazı adlar nehirler, şehirler ona redifin için­den gelirler. Redif onların etrafında bir çağrışım ve duyguyu toplar. Redi­fin asırlar içinde seyrini tetkik klasik  Türk şiirinin bir tarafı ile daha iyi anlaşılmasını sağlayacaktır.

Kaynak: İslam Ansiklopedisi