İlk insanlar resmi yapmaya başlayınca, çizdikleri şekilleri inançlarının hizmetine verdiler. Resmin dine yardımcı oluşu sanıldığı gibi Mısır fresklerinden başlamaz. Dinsel karakteri tarih öncesi mağara resimlerinde görüyoruz. Mağara duvarlarına oyulan yada çizilen resimler arasında rastlanan birtakım sır­lı işaretler, garip şekiller her halde inanç sembolleri idi. Bu sembollerden başka dinsel törenler, rakslar, kurban kesiş resimlerine de rastlanır.

Resim ve din konusu başlı başına bir kitabı dol­duracak kadar zengin. Din resimlerinin yalnız sanat eseri olmayıp, aynı zamanda birer tapma sembolü ol­maya başlamaları yeraltı katakomplarına sığınıp oralarda ibadet eden Hıristiyan sanatı ile başlar. Bura­daki Allah, İsa, Meryem resimleri dinsel bir "feti­şizm" e konu olmuşlardı. Sonraları kilise ikiye bölü­nüp Roma'dan Bizans İmparatorluğuna da sıçrayın­ca Bizanslılar, özellikle mozaik tekniğinde dinsel sa­natın en güzel örneklerini verdiler.

Bizans sanatı Balkanları, Rusya'yı, İtalya'yı etki­si altında bıraktı. Rönesans İtalya'sının 13 ve 14 ün­cü yüzyıllardaki başlangıç resimleri doğrudan doğru­ya Bizans "İkon" sanatının etkisi altındadır.

Katolik kilise, sanat eserini, tabloyu, heykeli, karşısına geçilip tapınılan bir "gerçek" kimliğine sok­tu. İsa'nın, Meryem'in resimleri, heykelleri sanki İsa'­nın, Meryem'in kendileri idi. Sanat eserlerine bir kut­sallık eklenirdi. Onlara kıyılamazdı. Böylesine bir anlayış, -sırf dinsel inançları toplumlara yayma amacıyla kilisece kuvvetlendirilen bir anlayış- dinin sa­natta oynadığı büyük rolü aydınlatır. Bu özellik, yalnız Katoliklikte değil, İslâmlıktan başka bütün belli başlı türlerde de bellidir.