Yeni-izlenimcilik akımından sonra ve fovizmin ortaya çıkmasından birkaç yıl önce 1890 ile 1900 yılları arasın­da etkinlik gösteren ressamlar toplu­luğu.

Nabiler topluluğu kuramcı Maurice Denis'nin (1870-1943) çevresinde, bir araya gelen Emile Bernard (1868-1941), Paul Serusier (1865-1927), Vuillard (1868-1940), Bonnard, Ranson (1864-1909), Felix Vallotton (1865-1925), vb. sanatçılar­dan oluşmuştur.

 KOPMA VE GERİYE DÖNÜŞ 

Tarihsel açıdan nabilik Gauguin'den ve Pont-Aven okulundan önce kurul­du. 1888'de Gauguin, ikinci kez Bretagne'a gittiği sırada, Serusier için Tılsım'ı yapmıştı; Maurice Denis de 1890'da ünlü formülünü buradan çı­kardı: "Bir tablonun bir savaş atı, çıp­lak bir kadın yada küçük bir öykü ol­maktan önce, temelde belli bir düze­ne göre boyalarla kaplanmış düz bir yüzey olduğu anımsanmalıdır..." Bu kuramın uygulanması izlenimcilikle bağların koparılmasını ve resmin bir çeşit arınmaya ve Puvis de Chavannes'da olduğu gibi alegorili tarza doğru bir dönüş yapmayı gerekli kılı­yordu; ayrıca, Cezanne'a özgü konstrüktivizme, Gauguin'e özgü katıksız renklere ve "iki boyutlu düşünüş" bi­çimine yönelmeyi de belirliyordu; de­koratif ve gerçekdışı eğilimin vurgu­lanması da Nabilerle simgeci ressam­lar arasındaki tinsel yakınlığı da kanıtlıyordu. Ama bu ressamları, işledikleri temaları ve esinlerini iyi anlayabilmek için bunları yaşadıkları dönemin ortamına yerleştirmek ve resim sanatında bir yenilik yapmaya yönelten bütün eğilimleri göz önünde bulundur­mak gerekir. 

BÜTÜN SANAT BİÇİMLERİ 

Nabilerde çağdaş bir gerçeklik kaygı­sı göze çarpar; yaşadıkları dönemin modelleri, gösterileri yapıtlarına yan­sımış, yüzyıla özgü ince bir beğeni an­layışı, çiçek biçimlerinde ve modern style çerçevesi içindeki Japon etkisi­nin ağır bastığı ürünlerde kendini gös­termiştir; ama bütün bu modernliğe biraz da acılık, burukluk, başkaldırı ve iğneli sert bir gerçekçilik karışmış­tır.

Uygulamalı sanatların gerçek bir ye­niden doğuş dönemi yaşadığı sırada, Nabiler, her türlü dekorasyon biçimi­ni denediler; tiyatro programları ve dekorları yaptılar (Paul Fort Sanat Ti­yatrosu, vb.). Çağdaşları olan Toulouse-Lautrec ile birlikte, afişi gerçek bir sanat düzeyine yükselttiler; Bonnard ve Vallotton, yüzyılın sonun­da başlıca afiş ustaları arasına katıl­dılar. Nabiler özellikle ev içi (enteriyör) dekorlarıyla ilgilendiler; Vuillard 1894'te Alexandre Natanson'un salamanje'si için dokuz dekorasyon çalış­ması yaptı; 1896'da doktor Vaquez'nin salonunu, 1897'de romancı Claude Anet'nin, 1899'da Adam Natanson'un salonlarının dekorasyonunu gerçekleştirdi. Maurice Denis, müzikçi Ernest Chausson'un, Bing, Denys Cochin, vb.nin enteriyörleri için duvar resimleri gerçekleştirdi. Öte yandan, Ranson daha çok duvar halılarına yö­neldi. Vitray sanatıyla da ilgilenen Nabiler, A.B.D' i vitray ressamı Tiffany için kartonlar hazırladılar. Bu­nunla birlikte, bu kadar yetenekli olan söz konusu sanatçılar için nabicilik gelip geçici bir "an", gençliklerinde yaşadıkları heyecanlı bir evre olarak kaldı. Aralarından yalnızca Denis, ya­şamının sonuna kadar başlangıçtaki ilkeye sadık kaldı.