Yazılı tarih öncesi zamanlarda gerek Anadolu'da, gerekse Mezopotamya ve İran'da yapılan evler çoğunlukla kerpiçtendi.

Aynı yerde uzun süre oturulması sonunda kerpiç evler çeşitli nedenlerle yıpramp yıkılmış, üzerlerine yeniden meskenler yapılmıştır. Zamanla bunlar da yıkıldıkça yerine yenileri yapılmıştır. Böylelikle toprak seviyesinin yavaş yavaş yükselmesi sonucu sunî tepeler meydana gelmiştir. Anadolu'da bu kültür katmanlarının meydana getirdiği tepelere höyük denmektedir.

Höyükler 20-30 metreyi bulduktan sonra, yerleşme alanının küçülmesi ve buraya araba çıkışının güçleşmesi nedeniyle terkedilerek yeni yerleşmelere geçilmiştir. Bir yığma tepenin höyük olabileceğinin belirtisi, tepe ve yamaç­larındaki çanak-çömlek kırıklarıdır.

Höyüklerde yapılan kazılarda; moloz taş temeller, kerpiç duvarlar ve ahşap çatıları olan ilk ev tipleri ortaya çıkarılmıştır. Anadolu'daki Çayömi, Hacılar, Çata/höyük ve Köşkhöyük, Neolitik Çağ yerleşme merkezlerinin ileri düzeyde olan örnekleri arasındadır.