Galatasaray Lisesi'ni bitirdikten (1932) sonra bir yandan Cumhuriyet gazetesi muhasebe servisinde çalışan, bir yandan da devam ettiği İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde yük­seköğrenimini tamamlayan (1936)"Ziya Osman Saba bir süre banka me­murluğu yaptı. Milli Eğitim Basımevi Tashih Bürosu şefliğinde bulundu (1945-1950). Kalbinden rahatsızlan­ması üzerine, evinde Varlık Yayınevi' nin redaktörlük işleriyle uğraş­tı.

 İlk şiiri Servet-i Fünun-Uyanış dergi­sinde çıkan(1927) Ziya Osman Saba, Yedi Meşaleciler adıyla tanınan top­luluğa katıldı (1928), bu topluluğun ortak imzayla çıkardığı Yedi Meşale (1928) adlı kitapta ve Meşale dergisinde Temmuz-Kasım, 1928, sekiz sayı) şiirleri yayımlandı. Meşale 'nin kapa­nışından sonra Milliyet gazetesi ede­biyat sayfası ve İçtihat dergisinde yazdı. İlk sayısından itibaren (1933) yapıtlarını sürekli olarak Varlık'ta ya­yımladı ve Varlık dergisinin sanatçı­sı olarak tanındı. 

Ziya Osman Saba'nın şiirlerindeki en önemli özelliği, duyarlılığı ve "çocuk­luk saflığı" içindeki çocukluk günleri özlemidir. Genel olarak, toplumsal ko­nuları değil, kendi yaşantısının ve du­yarlığının belirlediği bir bireyselliği şiirleştirdi. Ölüm ve yaşam konusunu, aşk.doğa, geçmiş mutlu günler, hâlâ özlemle anımsanan aile yaşamı, vb. bağlamı içinde işleyerek karamsarlık­tan uzak bir sevginin ve özlemin şiiri­ni yazdı. Onun şiirine güçlü ama bağ­nazlıktan uzak bir Tanrı sevgisi ve din duygusu sinmiştir. Önceleri hece öl­çüsüyle ve klasik uyak düzenleriyle yazan sanatçı, 1940 yıllarından son­ra, serbest biçimde şiirler de yazdı ve konuşma dilini ustaca bir üslupla kul­landı. 

Ziya Osman Saba, öykülerinde, şiir­lerinde işlediği konuları, şiirsel bir ha­va ve anı tadı kattığı bir düzyazıyla işledi; şiirlerindeki yalın dilden farklı, uzun tümceli, kendine özgü öykü este­tiğini belirleyen bir dil kullandı.