Yoksul bir ailenin çocuğu olan Nevres Orhon, Malatya'da birlikte yaşadığı annesi ölünce, 1880 yıllarında iş bul­mak için İstanbul'a gelip bir paşanın hizmetinde çalışmaya başlamış olan babasının yanına gitti. Paşanın yardı­mı ve ilgisiyle Nevres Orhon iyi bir öğ­renim gördü, kendi kendine ut çalma­sını öğrendi. Daha sonraları Tanburi Cemil Bey ile tanışınca müzikle daha ciddi bir bi­çimde ilgilenmeye başladı. Gerçekten de, Cemil Bey, Nevres Bey'in ut çalı­şını ve besteciliğini büyük ölçüde et­kiledi. Birinci Dünya savaşında Al­manya'ya giderek Batı müziğiyle de yakından ilgilenen Nevres Bey yurda dönüşünde Anadolu'yu dolaşarak pek çok halk türküsü derledi Ut sazında klasisizm ile tekniği birleş­tirmeyi başarmış bir virtüöz olan Nev­res Bey, Cemil Bey'in kemençeyle çal­dığı plaklara uduyla eşlik etti. Kendi­ne özgü ve son derece zevkli bir oku­yuşu vardı; sesi de güzeldi. Birçok ya­pıtı plağa okudu.

 Az ama sanat açısından değerli yapıt­lar bestelemiş olan Udi Nevres Bey, ayrıca pek çok şarkının aranağmesini gerçekleştirmiş ve pek çok öğrenci yetiştirmiştir.    

Eserleri: 

Hüzzam Saz Semaisi (1926). Muhayyer Saz Semaisi (Tanburi Ce­mil Bey ile birlikte, 1928). Muhayyer şarkı (aksak semai): Gün kavuştu su karardı beni üzme güze­lim (güfte: İhsan Raif). Ferahfeza şarkı (devf-i hindî): Yıllar­ca ben seni aradım durdum (kendi güftesi). Hicaz hümayun şarkı (ağır aksak):Gösterirken rûy-i zerdim derd-i mâfil-bâlimi.Isfahan şarkı (ağır aksak): Aşiyân-ı mürg-i dil zülf-i perişanındadır (güf­te: Fuzulî).Isfahan şarkı (devr-i hindî): Kalmadı sabra kararım ey peri. Muhayyer türkü: Karşı be karşı yap­tırdım hanları.