İlk müzik bilgilerini ailesinden alan Georges Bizet, daha sonra konservatuvara girerek Zimmermann, Marmontel, Benoist ve Halevy'nin öğ­rencisi oldu. Offenbach'm düzenle­diği bir operet yarışmasını (Lecocq' la birlikte) ve Büyük Roma Ödülü'nü (1857) kazandı. Çok geçmeden tiyat­roya yöneldi ve başlangıçta pek ilgi uyandırmayan L’Arlesienne, Carmen gibi başarılı yapıtlar ortaya koydu. Sanatını herkese kabul ettir­meye başladığı sırada bir kalp krizi sonucu genç yaşta öldü.

Her şeyden önce bir piyano virtüözü ve bir tiyatro adamı olan Georges Bizet, insan seslerini kullanışındaki ustalığı ve son derece renkli orkes­traya uyarlama anlayışı sayesinde operalarında yüksek bir anlatım düzeyine ulaşmayı başarmıştır. 1873-1874 yılları arasında Prosper Merimee'nin yapıtından esinlene­rek, Meilhac ile Halevy'nin hazırla­dığı bir libretto üstüne gerçekleştir­diği Carmen'de, prelüdden başla­yarak kalabalık ve Escamillo tema­ları ile ölüm teması karşıtlaşır. Bu tema Carmen'in girişlerine de ege­mendir ve onu bir gölge gibi izler. Bizet'nin dehasının gerçek kılmayı başardığı İspanya'ya özgü müzik dekoru içinde, ritim ve danslar ara­sında, yavaş yavaş şaşırtıcı bir dramatik gelişmenin giderek belir­ginleştiği ve son sahnede en şiddetli noktasına ulaştığı görülür. Orkestra her an varlığını duyurur ve sürekli olarak sahnedeki oyunu vurgular, bütünler.