Ressam Suzanne Valadon (asıl adı Marie elementine) ile büyük bir ola­sılıkla Boissy adlı alkolik birinin evlilikdışı oğlu olan Maurice Utrillo, ba­bası tarafından tanınmayınca, 1891'de,İspanyol sanat eleştirmeni Miguel Utrillo tarafından evlat edinil­di. Babası gibi alkole düşkün olan Ut­rillo'da bu tutku çok erken ortaya çık­tı, 1901'den sonra alkol tedavisi gör­meye başladı. Daha önce Toulouse-Lautrec, Puvis de Chavannes ve Degas'nın modelliğini de yapmış olan an­nesi Suzanne Valadon, oğlunu, ölçü­lü davranmasını sağlamak amacıyla resim yapmaya yöneltti. Ama resim zevkini aşıladığı halde Utrillo'yu hiç­bir zaman tam anlamıyla alkolden koparamadı.

"BEYAZ DÖNEM"

1906'ya kadar Utrillo, annesinin Pa­ris yakınlarında Montmagny'de 1893'te satın almış olduğu evde, daha çok donuk renklerin ağır bastığı çok sayıda manzara resmi yaptı. 1905'ten 1908'e kadar kimi zaman şiddetli ve karşıtlıklarla dolu, kimi za­man da iç açıcı ve berrak bir özellik kazanan üslubunda yer yer Sisley ve Pissarro'nun etkisi göze çarpar (Saint Pierre Parkından Paris'in Görünüşü, 1906-1907). "İzlenimci" olarak adlan­dırılan bu dönemi "beyaz dönem" iz­ledi (1908-1914); kuşkusuz bu, çalış­malarının en önemli dönemiydi (Deuil Kilisesi); tonlar arasındaki bağıntılar ve renk değerlerinden ya­rarlanma biçimi, kendi kendini yetiş­tirmiş bu mutsuz insanın içgüdüsel reflekslerine üstün gelen bir "sanat'ı gözler önüne seriyordu. Sağlık du­rumu bozulduğu için 1912,1914, 1916 ve 1921'de tedavi gören Utrillo, 192 5'ten sonra yeteneklerine giderek daha az egemen oldu.

"BÖLMELİ" VE "RENKLİ" DÖNEMLER