Baba tarafından Flaman asıllı olan Maurice de Vlaminck, bisiklet yarış­çılığı, müzikçilik, roman ve yergi ya­zarlığını denediği hareketli bir genç­lik döneminden sonra, 1900'e doğru resme yöneldi. Özyaşamöyküsüyle ilgili yapıtlarında 19O0'de A.Derain'le karşılaşmalarını ve yanlış olarak "Chatou okulu" diye adlandırılan çev­renin ortaya çıkmasını anlattı. Sanat yaşamının daha başlangıç yıllarında,kendini her türlü akademik oluşum­dan yoksun gerçek bir anlatımcı ola­rak kabul ettirdi. Van Gogh'un Bernheim - Jeune galerisinde 1901'de aç­tığı sergi Vlaminck'i altüst etti ve sa­natçı bundan böyle, yapıtlarında göz kamaştırıcı ve kişisel armonilere yer vererek fovizmin gerçek yaratıcısı ha­line geldi. Bu hareket, Matisse, Marquet, özellikle de Derain ve Vlaminck' in araştırmalarından doğdu. Vla­minck, paletine coşkun bir "hava" ve­rerek (Kırmızı Ağaçlı Manzara, 1906) yalnızca kişisel duyumu, heyecanı yansıtmaya çalıştı. Biçimlerini "arabesk"e bağlayan Matisse'in yaptığı­nın tersine Vlaminck, kendini her şey­den önce salt renk öğesine kaptırarak bunu en uç noktasma kadar götürü­yor ve böylece en yoğun renk şiddeti­ne ulaşmış oluyordu (Boujou Baba, 1900). 1905'e doğru ressam, zenci sa­natının önemini fark edenler arasına katıldı ve bu tür sanat ürünleriyle il­gili önemli bir koleksiyon oluşturdu; aynı yıl XXI. Sonbahar Sergisi'nin (Sa­lon d'Automne) ünlü Fovlar Salonu' na Vlaminck sekiz kadar yapıtla ka­tıldı ve ünlü tablo tüccarı Ambroise Vollard tarafından fark edildi. Her türlü etkiye açık olan Vlaminck, kübiz­min önemini hissetmiş ama akımdan ayrılmış bir sanatçıdır, çünkü kübiz­min sistem düşüncesini eleştirmiş ve bu hareketin kaynaklarına dönmeyi yeğlemiştir: Birkaç yıl süreyle, 1908'den 1915'e kadar yapıtlarını Ce­zanne tarzında yapmaya çalışmıştır.

GELENEKSEL BİÇİMLERE DÖNÜŞ